Słuchowiska kwadrofoniczne

Scena Dźwiękowa
kurator: Daniel Brożek

W latach 1975-1976 wydawało się, że kwadrofonia zawojuje świat. Radio Wrocław nadawało ze Ślęży eksperymentalnie programy kwadrofoniczne przez 25 minut od 2 do 4 razy w tygodniu w latach 1975-1981. Sposób ich realizacji opracował dyrektor techniczny Polskiego Radia Wrocław Jerzy Jaroszyński, a Zakłady Radiowe DIORA w Dzierżoniowie produkowały odbiornik kwadrofoniczny Cezar. Technika kwadro nie wytrzymała jednak próby czasu. Ze względu na trudności techniczne, powstające już na początku toru w studiu, wysokie koszty eksploatacyjne całego systemu, a przede wszystkim brak jednolitego systemu kwadrofonicznego (niezbędnego do wymiany nagrań) następował powolny odwrót od tej techniki.

Krzysztof Sagan, Zmiany programowe i druga siatka UKF (1947-1989)

Mocne związanie ze sobą wzroku i słuchu i koncentrowanie się tych zmysłów na wspólnym temacie jest dla mnie nużące. W sytuacji rozdarcia, separacji tych zmysłów jestem zmuszony do – a raczej pragnę – ich połączenia i to czyni mnie czujnym. Radio otwiera tu wielką przestrzeń. Dlaczego mimo to nie słucham radia? […] Może dlatego, że zbyt mało jest mądrych, wyważonych, wyluzowanych audycji (mały wyjątek sprzed jakiegoś czasu Hessischer Rundfunk: trzy kwadranse japońskich cykad. To było bardzo przyjemne doświadczenie. Przypominałem sobie moją ulubioną kasetę z francuskimi żabami). Nie proponuję niczego nowego, mówiąc, że samo słuchanie trzeba uczynić tematem medium.

Heiner Goebbels, Dźwięk w przestrzeni radiowej, 1997 [w:] Przeciw Gesamtkunstwerk, tłum. Sławomir Wojciechowski, Kraków 2016.

W programie kwadrofonicznym przypominamy nagrania z tamtego okresu, jak i prezentujemy przegląd współczesnych realizacji wykorzystujących przestrzenne techniki produkcji dźwięku.