Antek

Antek to współlokator mojego kolegi. Jakiś czas temu, z powodu wypadku na hulajnodze, został przewieziony na OIOM, gdzie przeskanowano jego głowę przy pomocy rezonansu magnetycznego. Po wszystkim dostał jej cyfrowy model na pendrivie wraz z dokumentacją medyczną. Okazało się wówczas, że pliki produkowane przez specjalistyczne urządzenia diagnostyczne można otwierać w darmowych programach do modelowania. Od tego czasu Antek bawił się więc swoim wprowadzonym w stan klinicznego uśpienia wizerunkiem – drukował w 3D jego fragmenty i tworzył animacje z jego udziałem.

Antek to próba zmienienia jednostki ludzkiej – niepowtarzalnych rysów twarzy, wspomnień i charakteru, które są w niej zapisane – w przedmiot użytkowy, coś z zasady obiektywnego, pragmatycznego i pozbawionego uczuć. Człowiek staje się martwy pod postacią posągu czy rzeźby, jednak wciąż zachowuje pewne emocje, historię czy tożsamość. Ostateczna śmierć odbywa się zatem dopiero przez design – akt utylitarnej profanacji.

Praca to odwrócenie klasycznego procesu projektowego, w którym forma dostosowywana jest do funkcji. Zamiast tego maksymalnie sprecyzowany, istniejący obiekt ma wypełnić te luki w naszym codziennym życiu, do których nie stworzono specjalnych narzędzi. W tym sensie Antek przypomina cegłę lub kamień o właściwym tylko dla siebie kształcie, które zebrane z ulicy stają się podpórkami, stojakami i zapchajdziurami w naszych mieszkaniach.

K + M + B