Dezintegracja

Instalacja Anastasii Rydlevskayej składa się z kaskad tekstylnych głów uszytych z naturalnych materiałów i fragmentów ubrań przywiezionych z Białorusi oraz pozyskanych już po wyemigrowaniu twórczyni do Polski. Zwisające z sufitu obiekty przypominają rozproszoną postać, która utraciła integralność i istnieje jednocześnie w wielu fragmentach. W słuchawkach rozbrzmiewa napisany i recytowany przez artystkę wiersz. Rydlevskaya od kilku lat mieszka w Polsce, posługuje się w dodatku biegle kilkoma językami, lecz jej białoruski akcent pozostaje łatwo rozpoznawalny.

Twórczyni zwraca uwagę na doświadczenie fragmentacji tożsamości, które często towarzyszy osobom z przeżyciami migracyjnymi. Zamiast być postrzegana jako złożona i pełna osoba, Rydlevskaya staje się przede wszystkim „migrantką” – podobnie jak człowiek z diagnozą psychiatryczną bywa redukowany do choroby, na którą cierpi. W pierwszym kontakcie uwaga napotkanych „rdzennych” osób skupia się nie na tym, kim jest artystka, ale na rozproszonych elementach – na tym, skąd pochodzi, jak brzmi jej akcent, dlaczego przybyła do Polski czy jaki ma status urzędowy.

Szeptany tekst odsłania to, czego nie widać na pierwszy rzut oka – indywidualną historię, emocje i doświadczenia wymykające się prostym kategoriom. Dezintegracja nie opowiada więc o rozpadzie jako końcu, lecz o trwającym procesie negocjowania własnej tożsamości pomiędzy językami, miejscami i społecznymi wyobrażeniami o tym, kim jest druga osoba.