Zespół kuratorski: Michał Bieniek, Daniel Brożek, Małgorzata Miśniakiewicz, Ewa Pluta

Hasło „palec w sercu” znajduje się na przecięciu nauki, przemocy, niewiedzy, ale też emocji. Pionierskie włożenie palca do bijącego serca było symbolem rozwoju i postępu. Historia nauki to jednocześnie w dużej mierze proces podważania i rozwijania istniejącej wiedzy – niegdysiejsze fakty są dziś niedorzecznościami, co jest szczególnie widoczne w losach zachodniej medycyny. Dawne wrocławskie kliniki uczestniczyły w tych procesach, lecz poza wieloma ważnymi osiągnięciami mają w swoich dziejach także mroczne karty.

Wystawa „Palec w sercu” jest opowieścią o przemocy będącej ciemną stroną rozwoju oraz o dogmacie nieomylności racjonalnego rozumu. Jest punktem wyjścia do przyjrzenia się mechanizmom porządkującym nasze rozumienie świata, przekonaniu o słuszności ludzkich działań i strukturom dystrybucji wiedzy. Drugą stroną tej narracji jest skupienie na tajemnicy – ukrytej i często nieracjonalnej. Zbliżenie do niepoznanego jest przy tym cechą wspólną podejścia okultystycznego i oświeceniowego. Palec w sercu jest więc również symbolem przekroczenia, odkrycia i profanacji, które nie urągają temu, co nietykalne, gdy odsłaniają nowe przestrzenie eksploracji.

Scena dźwiękowa umiejscawia metody pejzażu dźwiękowego i głębokiego słuchania w kontekście praktyk medycznych, skupionych nie tylko na odgłosach ciała, lecz także dynamice komunikacji pozawerbalnej.