Menady
Menady nigdy nie istniały. Były jedynie ideą, wytworem męskiej fantazji. Dzikie, nieokiełznane i obce towarzyszyły Dionizosowi w pochodach oraz szaleńczych tańcach. Zabijały zwierzęta, jadły ludzkie mięso, uczestniczyły w orgiach. Do życia powołał je strach przed nieujarzmioną, pierwotną siłą. Były formą oswajania nieznanego; budziły lęk, ekscytację i odrazę. Traktowano je jednocześnie jak boginie i ladacznice, spychano na margines i uwielbiano.
Kobiety na obrazach Magdaleny Hueckel zostały utkane z wielu osobnych bytów, doświadczeń i wizerunków. Ze zbioru twarzy, przypadkowo zgromadzonych w archiwum medycznym, zostały stworzone hybrydy – podobnie jak ideały piękna – wykreowane przez mężczyzn (i kobiety) dla mężczyzn. Powstałe menady nie są jednak klasycznie piękne, nie spełniają oczekiwań ogółu. Są silne, przenikliwe i autentyczne; emanuje od nich spokój i intensywność istnienia. Są symbolem zbiorowych doświadczeń kobiecości oraz kobiecej siły wypieranej w kulturach sięgających antyku.
Fotografiom towarzyszy 4-kanałowa ścieżka dźwiękowa, będąca zapisem spotkania pięciu kobiet, przeprowadzonego przez Joannę Halszkę Sokołowską.