Na głowach, na rękach, na nogach

Ala Savachevich w swojej twórczości czerpie z radzieckiej spuścizny i ludowej kultury Białorusi, by uwidocznić procesy, jakim podlega kształtowanie tożsamości jednostki i społeczeństw. Prezentowane dzieła odnoszą się do trzech głównych tematów eksplorowanych przez artystkę: społecznej roli kobiet, pracy i wytwórstwa, a także reżimowych systemów sprawowania kontroli. Kunsztowna słomiana brama nawiązuje do tradycji tworzonego przez kobiety ludowego rzemiosła, w którym misterne techniki pozwalały dekorować domy przy niewielkim wkładzie materialnym, za to wielkim czasowym. Naprzeciw znajduje się osobliwy kwietnik, którego forma odwołuje się do sowieckich ornamentów z metaloplastyki, łącząc propagandowe edukacyjne symbole książki i słońca. Szkoła w twórczości Savashevich jest bowiem istotnym punktem odniesienia jako miejsce zarówno potencjalnej emancypacji, jak i indoktrynacji oraz posłuszeństwa. Ukazywanie mechanizmów kontroli i przemocy sięgających minionych systemów politycznych pozwala dostrzec przekazywane przez pokolenia sposoby myślenia, wartościowania czy budowania relacji. Natomiast mozolnie utkana stalowa szarfa, będąca osobliwą damską kolczugą, nawiązuje do dekoracji noszonych jednocześnie przez zwyciężczynie konkursów piękności oraz przodowniczki pracy. W twórczości artystki wielorako rozumiana praca kobiet – produkcyjna, reprodukcyjna, edukacyjna czy emancypacyjna – ujawniona jest jako nieustanny proces podlegający złożonym reżimom kontroli, w istocie zajmującym każdą chwilę.