Pamięć | Portret Zofii Jaskuły
Osoba na obrazie to Zofia Jaskuła – babcia au tora, nieżyjąca już kobieta uchwycona w stanie zaawansowanej choroby Alzheimera. Siedzi w zamkniętej domowej przestrzeni, z ciałem zapadniętym w fotel, z rękoma skrzyżowanymi w geście obrony lub wycofania. Jej spojrzenie jest zawieszone gdzieś obok, jakby kierowało się ku pamięci, która nie jest już dostępna ani dla kobiety, ani dla innych. Obraz nie dokumentuje choroby w sensie medycznym, lecz jej egzystencjalny wymiar – stopniowe wycofywanie się osoby z własnego życia przy jednoczesnym biologicznym trwaniu ciała. To ciało staje się kontrapunktem dla mitu naukowej wszechmocy. Jego serce bije, lecz pamięć – uznawana przez kulturę za fundament tożsamości – ulega rozpadowi, wymykając się kontroli rozumu, diagnozy i terapii.
Obraz konfrontuje chłodny język postępu z intymnym doświadczeniem bezradności wobec tego, co nieodwracalne. Malarskie skupienie na codzienności, drobnych przedmiotach i PRL- -owskim wnętrzu podkreśla banalność sytuacji, w której rozgrywa się dramat zaniku. To nie klinika ani laboratorium, lecz prywatna przestrzeń staje się miejscem granicznym między wiedzą a tajemnicą.
Praca jest osobistą relikwią pamięci, a zarazem krytycznym komentarzem wobec hierarchii wiedzy, która uzurpuje sobie prawo do wyjaśniania i naprawiania świata. W ciele chorej kobiety spotykają się historia intymna i historia nauki – obie naznaczone utratą, przedawnieniem i niemożnością pełnego poznania.